Achtergrond: Een cloud is geen cloud, twee cloud is een complexe cloud, drie cloud is cloudspaghetti

Nog maar tien jaar geleden beheerden bijna alle bedrijven hun ICT nog in eigen huis. Virtualisatie was al wel duidelijk ingeburgerd en de cloud begon zich net te roeren. Sinds drie jaar is het helemaal los en hebben organisaties massaal de stap naar de cloud gezet. Of eigenlijk: naar de clouds, want net als alles met de ICT is de wereld niet perfect en nemen organisaties meerdere public clouds af. Maar het is vaak een keuze tegen wil en dank.

 

Eindklanten hebben de cloud nu wel ontdekt, en niet-kritieke workloads halen ze met steeds meer vertrouwen naar public-cloudomgevingen, vaak om de kostenbesparingen en schaalbaarheid. Ondertussen lijkt het vertrouwen in de cloud te groeien en worden ook kritieke processen voorzichtig in cloudomgevingen geparkeerd. Applicaties zijn divers en niet elke cloud is hetzelfde. Vorig jaar heeft PricewaterhouseCoopers (PwC), in opdracht van Juniper Networks na rondvraag onder 235 CIO’s wereldwijd opgemerkt dat steeds meer van hun applicaties in meerdere publieke clouds plaatsen.

Multicloud moet, maar is niet eenvoudig

Dat hoort geen probleem te zijn. De theorie is dat je dankzij virtualisatie workloads vrijelijk kunt bewegen, van je eigen infrastructuur naar een public cloud en tussen public clouds onderling. De praktijk blijkt echter weerbarstiger. “Eén enkele omgeving is niet altijd de beste oplossing voor je behoeften”, zegt Sushmeta Singal, Director Management Consulting bij PwC. “Waarom zou je bijvoorbeeld een eigen HR-applicatie ontwikkelen als er gespecialiseerde cloudproviders zijn die het kunnen leveren als Software-as-a-Service? Bedrijven willen zich richten op wat ze het beste kunnen, en maken daarom gebruik van wat er beschikbaar is. Dat is een belangrijke factor in de opkomst van multicloud. Wij geven advies aan klanten waar ze hun workload het beste kunnen plaatsen, en dat komt echt nooit neer op een enkele locatie.” De meeste kleinere ondernemingen hebben een multivendorstrategie. “Wil je dat behouden, dan moet de software en apparatuur interoperabel zijn.” Maar CIO’s komen ook op multicloud uit door flexibiliteit en de TCO. “Directeurs geven aan dat ze niet met een leverancier in zee gaan tenzij de TCO met minstens 25 procent zakt.”

‘Het verplaatsen van workloads van cloud naar cloud is zowel duur als riskant’

Het beeld van de oprukkende multicloud wordt bevestigd door David Linthicum, Chief Cloud Strategy Officer bij Deloitte Consulting en bestsellerauteur. “De Global 2000 zijn gegaan van één enkele public cloud naar twee of meer public clouds”, schrijft hij in een e-mail. Meteen geeft hij aan dat daardoor geen ideale situatie is. “Dit brengt een hele nieuwe rits problemen met zich mee, zoals security die over meerdere clouds moet worden gevoerd, centraal geabstraheerd beheerd, governance, enzovoorts.”

clouds

De beloofde portabiliteit van workloads tussen verschillende omgevingen is in de praktijk ook ingewikkeld, zo schrijft Linthicum. “Het verplaatsen van workloads van cloud naar cloud is zowel duur als riskant. Ja, het is mogelijk om applicaties te ontwikkelen die portabel tussen clouds zijn, maar de meesten moeten worden gebonden aan de clouddienst op locatie. Je kunt applicaties altijd in containers vangen, maar voor bestaande applicaties is dat een grote ingreep die niet altijd past.” Cees Muijs, een technology-evangelist, zegt dat multicloud voorlopig inderdaad veel kunst- en vliegwerk vereist om goed aan te pakken. “Partners moeten met een partij zoals Equinix gaan werken die zich hierin als een soort Zwitserland opstelt en iedereen aan alles verbindt met open API’s”, zegt hij. “Het is echt een tussenstap, want je hebt uiteindelijk te maken met verschillende clouds die gebruikmaken van eigen protocollen en api’s.” Wat er vervolgens uit komt is volgens Muijs niet goed bruikbaar voor een effectieve migratie. “Het is geschreven op een manier die efficiënt is voor de hyperscaler waar de applicatie draait, maar niet voor de eindgebruiker. Je hebt dus een exitstrategie nodig, op basis van API’s.”

Controle

Aan de achterkant kunnen cloudomgevingen dus volledig anders werken, terwijl ze qua functies ongeveer hetzelfde te bieden hebben. Het is een belangrijke reden dat overlappende beheeromgevingen beperkt zijn, wat betekent dat leveranciers het slim aan moeten pakken. Ze moeten, zo zijn alle experts het eens, op zijn minst volledige zichtbaarheid bieden. Niet eens als het puur gaat over beheer, maar ook op securitygebied. “Je bent door de limieten een deel van de controle kwijt, maar de data en processen moeten nog wel worden beveiligd”, zegt Singal. In het verleden zijn er wel pogingen geweest om multicloud op een duurzamere manier werkbaar te maken, dus zonder dat je meteen met specifieke leveranciers in zee moet. Helaas zijn de successen wisselend en erg afhankelijk van de precieze omgeving en type workload. Zo noemt Muijs een situatie bij twee banken die hij ooit heeft gezien. “Beide organisaties hebben het in een eerder stadium OpenStack geprobeerd. Je kunt je eigen cloud bouwen met DevOps-engineers en dat met open api’s proberen te integreren. Maar dat is helaas bij beiden mislukt, terwijl deze methode eerder bij universiteiten en financiële instellingen wel werkt.”

Effectieve multicloud is geen mythe

Multicloud is dus een onvermijdbaar gegeven, en daarmee ook tot er een soort van standaarden verschijnen. “Er moet uiteindelijk iemand komen met een best practice. Ik verwacht dat een van de branches die uiteindelijk zelf zal uitbrengen.”

[Dit artikel is eerder gepubliceerd in het Datacenter & Cloud Dossier 2018 van ChannelConnect]

Lees het artikel hier in PDF