Column: Ze zei meneer tegen me! Mary-Jo de Leeuw

“Televisiereclames 
Het is te mooi om waar te zijn
Alle heren en dames
Ook de kinderen hebben het fijn
Je ziet er nooit verdriet, niemand is in nood
Volgens mij gaat er ook zelden iemand dood

 

[refrein] De wereld van de STER
Daar zou ik wel eens willen wonen
Poepie populair ben je daar dag en nacht
Los van de zwaartekracht
Zwevend op wonderschone bodem
Het gaat misschien te ver Maar ja, zo is de STER”

Zo maar enkele regels uit het liedje ‘De wereld van de STER’ dat door kinderkoor Kinderen voor Kinderen in 1989 werd uitgebracht. Het liedje was een knipoog (of snauw, zo je wilt) naar de imaginaire, perfecte wereld zonder Barbieboete, hongersnood, klimaatveranderingen of trouwstoetopstootjes. Een wereld die werd gecreëerd dankzij de Stichting Ether Reclame (STER) die de commercials faciliteert bij de Nederlandse Publieke Omroep.

In 1989 moesten reclames tussen het spelprogramma Boggle en de dramaserie Spijkerhoek, de oplettende kijker verleiden tot ‘een lepeltje Completa in je koffie’ of ‘Kaas uit het vuistje’. En moest de boodschap écht blijven hangen, dan maakten guitige kinderen hun opwachting! Wie herinnert zich niet de reclame van McDonalds waar een klein jongetje – al slissend en met schuim op zijn lippen – het bestellen van een dienblad vol ongezonde troep wist samen te vatten tot: “Ze zei meneer tegen me”?

Zo ging dat eind jaren ’80 waarin het gesprek van de dag ging over wereldproblemen zoals zure regen en het gat in de ozonlaag. Het was ook een periode waarin duimdikke winkelcatalogi op de mat ploften met spullen ‘waar je echt niet zonder kon’: van Ikea en Wehkamp tot aanbiedingen van de plaatselijke speelgoedwinkel Het Kabouterhuis in Zeist waar ik (deels) opgroeide. Indien je op zoek was naar een origineel cadeau, dan moest je daarvoor kranten, tijdschriften of zelfs echte winkels van steen raadplegen. Stel je voor!

Het was een periode waarin je zelfs na een uur van ongegeneerd irritante (en niet relevante) vragen stellen aan een immer vrolijke verkoopster – die tevens als pratende reclamezuil fungeerde – de winkel kon verlaten zonder iets te kopen. Zodra je de winkel verliet, was het ook afgelopen met de veelvoud aan reclames waar je tóch niet op zat te wachten. Hoe anders is dat tegenwoordig. Recentelijk werd bekend dat de gegevens van Twitter-accounts ongevraagd aan die van adverteerders worden gekoppeld. Hierdoor krijg je dus ongewild de hele dag in diverse tijdslijnen aanbiedingen te zien ‘die je leven voor altijd en blijvend zullen veranderen’. Staat dit voorbeeld op zichzelf? Nee, ook Facebook liet gebruikers ongevraagd door adverteerders benaderen. En zo zijn er nog tal van voorbeelden te noemen.

Al zou je willen: in deze moderne tijd is het haast onmogelijk om te ontkomen aan alle dagelijkse verkoopimpulsen, die ook nog eens stelselmatig worden aangewakkerd door de vele hysterische influencers die de wereld inmiddels rijk is. Wat dat betreft denk ik met weemoed terug aan 1989 en aan:

“De wereld van de STER
Daar zou ik wel eens willen wonen
Poepie populair ben je daar dag en nacht
Los van de zwaartekracht
Zwevend op wonderschone bodem
Het gaat misschien te ver Maar ja, zo is de STER”

Mary-Jo de Leeuw is adviseur cybersecurity, innovatie en data, Zij is verkozen tot Inspiring50 2019, door Opzij in 2018 uitgeroepen tot een van Top100 influencers en uitverkoren tot de UK Top50 influencers 2018 in cybersecurity.
Reageren? m@ry-jo.nl

[Dit artikel is eerder gepubliceerd in ChannelConnect magazine 7-2019]

Lees het artikel hier in PDF